underladder

Hidden below our ladder

In my memory suddenly came up this job. It was a lesson for us rescue divers, it would never happen again. I know that the rescue attempt was in one of the canals of Amsterdam, somewhere in the centre of Amsterdam.. But as I mentioned before, the jobs are so hidden in my head that I have to dig deep to remember them. This is all i can remember, it happend many years ago.

We left from the station with the message that there was a man who fell in the water of the canal. Annoyingly, it's always the same, people look for someone who fell in the water, but do not act. Only when someone becomes a kind of a leader and delegate, the crowd feels responsible to do something. It is a human response and therefore there are always too many people watching someone drown, unfortunately. While I'm writing, i wonder how this could happen but, back to the story. On arrival bystanders told that they just saw the man go under. Always arose in me the question, I never asked by the way, why have you not tried to help that man? Immediately my colleague diver and i went into the water to search for the man, but after a few quests found out that we could not find him in the dark water of the Amsterdam canal. I must tell you that we always go out of the canal by a ladder which we put down along the stone quay, this extendable ladder, we always take with us on the back to the car, ee picture above.  The water we usually go by descending along the quay wall via a line that is attached to our life jacket, and is part of our standard equipment. Another diver stands on the side is holding the other end. By means of pull signals, we then communicate with each other.

An example is: The first tug on the line is always an attention signal for the diver or vice versa. After this pull there are several pulls in a sequence, so the diver knows where to swim to. When I reached the diver ladder to get out of the canal, you have to take off your flippers first, because you can not ascend the ladder with flippers. Doing this underwater near the ladder, I felt the man. Our ladder was put on top of him. Here is no one to blame for, because the one who drops the ladder is on the side and can not see where he puts it under water. You feel that the ladder does not sink into the mud so the diver can safely come out of the water. But of course the ladder stood firm. I pulled the man as soon as possible to the surface and we brought him up. I remember he had a thick heavy coat. Later coined as how this could have happened. The man was probably able to reach the wall, perhaps by walking on the bottom of the canal, with his last breath, but that's all conjecture. From that time we always first look under the ladder, before the start of the job. Talk to you later friends.

 


Verstopt onder de ladder

In mijn herinnering kwam opeens deze klus naar boven. Het was een les voor ons duikers, het zou ons nooit meer gebeuren. Ik weet dat de reddings poging in 1 van de grachten van Amsterdam was, zelfs midden in de binnenstad. Maar zoals ik al eerder vertelde, de klussen zitten zo verstopt in mijn hoofd dat ik heel diep moet graven om ze te herinneren. we vertrokken vanaf de kazerne met het bericht dat er een man te water was geraakt in een gracht. Vervelend genoeg is het altijd hetzelfde, mensen kijken naar iemand die te water is geraakt, maar handelen niet. Pas als iemand gaat delegeren en mensen taken geeft voelt men zich pas verantwoordelijk om iets te doen. Het is iets menselijks deze reactie en daarom staan er altijd veel mensen te kijken hoe iemand verdrinkt helaas. Terwijl ik zit te schrijven vraag ik mij af hoe dit had kunnen gebeuren maar goed, terug naar het verhaal. Bij aankomst vertelden omstanders dat ze de man net nog zagen spartelen. Dan rees bij mij altijd de vraag, die ik niet stelde trouwens, waarom heb je niet geprobeerd om die man te helpen? Direct ging ik en mijn collega duiker te water om te zoeken naar de man, maar na een paar zoektochten bleek dat wij hem niet konden vinden in het donkere water van de amsterdamse gracht. Ik moet nog vertellen dat wij altijd de gracht uit gaan via een ladder die wij neerzetten langs de stenen kade, deze uitschuifladder hebben we achterop de auto altijd bij ons om te water te gaan. Het water in gaan we meestal door langs de kade muur af te dalen via een lijn die aan ons reddingsvest gemonteerd zit, en deel uitmaakt van onze standaard uitrusting.

Een collega duiker die aan de kant staat heeft het andere eind vast. Door middel van trek signalen communiceren we dan met elkaar. Een voorbeeld hiervan is: De eerste ruk aan de lijn is altijd een attentie signaal voor de duiker of viceversa. Na deze ruk komt een aantal rukken zodat  de duiker weet ik moet naar echts of links of uitzwemmen. Als laatste duiker bereikte ik de ladder om uit de gracht te stappen. eerst moet je dan je flippers uitdoen, omdat je de ladder met flippers aan niet kunt bestijgen. Tijdens het uit doen van mijn flippers onder water bij de ladder voelde ik de man. Onze ladder was bovenop hem gezet. Hier is niemand de schuld van te geven omdat diegene die de ladder neerzet op de kant staat en niet kan zien waar hij hem opzet omdat dit zich natuurlijk onder water afspeeld. Wel voel je altijd of de ladder niet in de prut zakt omdat de duiker veilig uit het water moet kunnen klauteren. Maar de ladder stond natuurlijk stevig. Ik haalde de man zo snel mogelijk naar boven en meer was er niet te doen. Ik herinner mij dat hij een zware  dikke jas aan had. En bedacht later hoe dit zo had kunnen lopen. De man was waarschijnlijk toch bij de hoge kade muur weten te komen, hoe weet niemand misschien wel lopend via de bodem van de gracht met zijn laatste adem, maar dat is allemaal gissen. Vanaf die tijd word er altijd eerst onder de ladder gekeken, en daarna de klus geklaard. Spreek jullie weer later vrienden.