gambia

dutchUKflagMy trip to Gambia

My most strange vacation was the trip to Gambia. I told you earlier my wife and i are aid workers. This is what we do, it is in our blood to help people. I am now a retired fireman, but still i like to help people. Today Marja my wife is still working, she is a nurse and specialised in giving comfort to people their last days. She drives to their homes to connect them on the medicine, so they have less pain. It was half November 2009, here almost winter rather cold and wet. working on this story now....

Then there was just one country where it was warm so we choose Africa, Gambia. For us it was the first time but we heard from others, they went many times. We needed some sun, so made a hotel reservation on Gambia. Why i tell you our professions before i tell my story? After this experience i know that if you like us it is better to know more about the people who live in Gambia before you go, i think it is even better not to go. I will try to explain in this story what i mean by this. It is not a long flight to Gambia, just a few hours and you are in the sun. From the airport we had a transfer with a bus to our hotel.

People i know, told me to bring a football and something to write, with us, to give away. so i bought two footballs with no air inside. And it is true i made friends with it. They called me rambo and they established an football team with the name rambo for me. Our hotel was nice, but as soon as you left it, the problems began. I am the most understanding person in the world in my opinion, but it was not possible to walk out of the hotel without Ferrarri, as he called himself. Ferrarri sat in front of the hotel, and waited always for us. He told us it was the system of his country, it was not possible to walk along the area without a guide like him. He told us he got his name from the way he runs, he is the fastest guy of his village.

At first it felt okay as he showed us many cool spots as you can see on the pictures below. But when the week past it felt each day more strange because he told us about taking care of him at the end of the week, when we left. He brought us to his home, just a small cabin with only a tea pot with a small fire. We drunk some tea and he told us they use every tea bag 3 times.

He brought us to a basic school, (see pictures), and asked us to donate something, and we did. We brought him with us to a local restaurant to have dinner with us. Gave him the football and fountain pens. Eventually we even gave him all our clothes before we left. After a few days with him i had to hold in every time as i did not want to make arguments or discussions with him. I started to become angry, every time when i saw him.

There was no privacy at all this vacation, only in the hotel we had some. But it is your holiday, so kind as we are, we accepted the rules. So far everything was in my bounderies. The evening before our departure however, my limits where crossed. Our guide expected a som of money for his services the last week. When i gave him 10 euro it seems not enough. When i told him we are not rich people, it was still not enough. He asked us to send some money to him when we are home. Gave us his email adress. And when i told him it was enough, this was all there was. His attention for us was lost at once. He dissappeared in the dark and we went to our hotel.

Next morning when the bus arrived to bring us to the airport, he was not here we never saw him again. We learned a lesson from this. It is for the people in Gambia never enough. Do not give any money this is the first mistake. When you do this you can't get rid of them. Maybe only when you become angry directly at the first visit of them. This is not who we are, we are to kind, and in my opinion they know it before their first acquaintance. Maybe they pick you out of the crowd when leaving the bus at arrival. Maybe it is better to stay on the resort near the hotel. We know we bought the sun but i like to meet people.

I hope by sharing my story you now better what do do when you meet the Gambia guides, they are in my believe not a part of the system but just men who found a way to make money. Talk to you later. Feel free to share my story with your friends.

 

 

 

Vakantie Gambia

De meest aparte vakantie die ik ooit gedaan heb met Marja was wel naar Gambia in Afrika. eerder vertelde ik dat Marja en ik ons hele leven al hulpverlener zijn. Zelfs na mijn pensioen help ik nog vaak mensen. Marja werkt nog steeds en rijd een paar dagen in de week naar mensen hun huis om ze daar te helpen comfortabel de laatste dagen, weken of maanden van hun leven te verzorgen. Dit is wat wij doen het zit in ons bloed en karakter om mensen te helpen. De reden dat ik dit vertel voordat mijn verhaal over Gambia begint is dat als ik terug denk aan deze vakantie ik van mening ben, dat mensen zoals wij, verzorgend, open en aardig van nature misschien wel helemaal niet naar Gambia moeten gaan. Maar dat is mijn mening.

Het is half November 2009 waar mijn verhaal begint. In Nederland start de winter op en het is koud en nat. Wij hadden voor ons gevoel wat zon nodig en na enige zoektochten op internet, bleek in Gambia Afrika die zon volop te schijnen. Het is maar een paar uur vliegen en daar aangekomen staan de bussen al klaar om ons naar het hotel te brengen. Wat kennissen die vaker naar Gambia gingen, hadden mij verteld een voetbal mee te nemen en wat schrijf materialen. Dit zouden de lokale mensen zeer op prijs stellen omdat dit nogal duur is voor hun om aan te schaffen. Zogezegt zo gedaan. 2 voetballen gekocht zonder lucht erin, en wat bloknootjes met pennen. En ik moet eerlijk zeggen ik heb er wel wat vrienden mee gemaakt. Ze noemde me daar Rambo, en hebben zelfs een gelijknamend voetbal team voor me opgericht.

Ons hotel was prima, maar zodra je dat verliet zou je kunnen zeggen dat de problemen begonnen. Ik herrinner mij de aankomst in Gambia de bus stopt voor hert hotel en het was rond de bus een drukte van jewelste. Een drukke happy sfeer hing er, die sfeer gaf je het gevoel welkom te zijn. En dat ben je ook wel dat geloof ik nog steeds. Ik ben een flexibel en begrijpend persoon, maar het lukte maar niet om het hotel uit komen zonder dat, "Ferrari" zo noemde hij zichzelf, op ons af kwam lopen. Hij had deze naam gekregen omdat hij het snelst kan rennen van iedereen in het dorp, zo legde hij aan ons uit. Ook vertelde hij ons dat het nou eenmaal het systeem was in zijn land, dat hij onze gids was. Niemand van de toeristen kan zonder gids de omgeving in. Dit leek ook zo want verschillende toeristen zag ik inderdaad met een lokale gids op pad gaan. En tot de laatste dag voelde het ook best wel goed.

Hij en zijn maatje brachten ons die week naar verschillende plekken. Zie de foto's boven. Een lokale school waar we meteen werden gevraagt een donatie te doen, en omdat je hart brak deden we dat ook,  binnen onze grensen weliswaar. Het voelde nog steeds goed. Hij liet ons het dorp en zijn huis zien, meer een hok met alleen een vuurtje en een theepot in t midden. We hebben samen thee gedronken. Hij vertelde dat ze de thee zakjes drie keer gebruikte. Als tegen prestatie of misschien wel omdat ik ze wat wilde helpen. Nam ik hem en zn maatje uit eten.

Meteen heb ik nu een flashback van een etentje samen in een lokale tent op dezelfde straat waar ons hotel is gelegen. tijdens dit dinee kwam er opeens uit het niets een groot gezelschap van dansers een optreden doen. Stel je hierbij voor dat het nog steeds 38 graden is in de avond en je lijf eigenlijk zegt dat je geen fysieke inspanning moet leveren. Wij zaten vooraan de open plek in het restaurant waar ze optraden. Het restaurant was niet meer dan een rieten overkapping waar de tafels en de stoelen onder staan. De dansers deden zo hun best dat ik dacht, straks valt er 1 spontaan neer in verband met overhitting.Tijdens een pauze in het lange optreden kwam 1 van de dansers naar mijn tafel en vroeg aan mij of hij een slokje van het water mocht dat ik dronk tijdens mijn avond eten. Natuurlijk mocht hij dat, ik bestelde zelfs voor de hele groep wat flessen water en maakte weer wat vrienden. Zelf zag ik het meer als een EHBO daad.

Terug naar Ferrari onze gids. Op de voor avond van ons vertrek gaf ik de voetballen en schrijfwaar aan hem en uiteindelijk zelfs bijna al onze kleren die we bij ons hadden. Maar het bleek niet genoeg. Behalve dat er niet veel privacy in deze vakantie te vinden was, was dit het moment dat mijn gevoel om sloeg van je helpt ze een beetje naar dit gaat te ver. Gelukkig ben ik wel goed maar niet gek. Onze gidsen verwachtten een vergoeding voor hun bewezen diensten. Geen punt ik gaf hem 10 euro en zei dat ik niet rijk was en ook hard moest werken voor mijn geld.  Maar ook dit was niet genoeg. Ferrari vraagt mij om geld over te maken als ik thuis kom. Pas toen ik hem duidelijk maakte dat dit het was en er niks meer te halen valt. verdween hij in de nacht.

De volgende dag stapte we in de bus om naar huis te gaan. De jongens die we de hele week op ons lip hadden gehad waren niet meer te zien. Voor alle duidelijkheid, ik begrijp heel goed dat ze niks hebben daar, maar ze het is ook nooit genoeg, daar zat mijn grens je moet goed doen niet verwarren met iets anders. Na deze ervaring denk ik dat de enige manier om van niet met ze in contact te komen direct duidelijk te maken op een agressieve manier dat je geen zin in hun hebt. Aan de andere kant, kun je dan wel veilig rond lopen? De vakantie is niet leuk geworden doordat ik elke keer dacht dat ik kwaad moest worden om mijn zegje te doen. Toch heb ik dit niet gedaan omdat ik zo ben. Teveel empatisch vermogen teveel denken aan een ander. in leven binnen 1 seconde.

Waarschijnlijk staan ze bij de bus op het moment dat je aankomt al te kijken wie het slachtoffer wordt. Ze weten al of je aardig bent of niet voordat we hebben kennis gemaakt. Misschien hadden we op het resort moeten blijven?  Natuurlijk begrijp ik dat we de zon hebben gekocht maar ik vind het ook leuk om andere mensen te ontmoeten. deze ervaring wilde ik graag met jullie delen, misschien kun je beter niet naar Gambia gaan als je zo bent als wij. Ik hoor dat rijpere vrouwen het er heel erg naar hun zin hebben.  Voel je vrij om mijn verhaal te delen met je vrienden. Spreek jullie verderop weer.